Ciąg dalszy Zjawisko Apistogramma – Część 1: Od wyboru w handlu do domowego biotopu

Potwierdzone gatunki

Apistogramma agassizii (Steindachner, 1875)

Jako miejsce występowania uznaje się Lago Manacapuru, które leży w dorzeczu środkowej Amazonki w Brazylii. Dalsze zbiory wykazały, że ten gatunek jest szeroko rozpowszechniony i wśród tych znalezisk mogą znajdować się także inne blisko spokrewnione gatunki.

Zwykle ten wydłużony gatunek trzymany jest w akwariach towarzyskich, jeśli apistogramma jest odpowiednio urządzona. W hodowli jednak stawiane są wyższe wymagania co do wody. W praktyce akwarystycznej importowane różne formy kolorystyczne wykorzystano do form hodowlanych. Zwykle selekcja koncentrowała się na czerwonych liniach.

Do hodowli potrzebna jest miękka woda o wartości około 50 µS/cm. Temperatura wody powinna wynosić około 25 °C .

W ostatnich latach kilka Apistogramma gatunków zostało zmodyfikowanych hodowlanych. W praktyce oznacza to przede wszystkim, że wzmocniono czerwone odcienie. Oczywiście akwarysty są bardziej skłonni kupować takie ryby niż ich bledsze formy naturalne. Ta strategia sprzedaży przyjmuje jednak absurdalne formy. Na przykład, w przypadku Apistogramma agassizii dodatek „czerwony” już nie wystarcza, ponieważ „Red Fire” prawdopodobnie bardziej przyciąga uwagę i zachęca do zakupu. Ryba za to oczywiście nie może być winna, a jej zakup z perspektywy akwarystycznej opłaca się tak samo jak w przypadku jej kolorystycznie słabszej formy pierwotnej. Przy porównaniu ofert okazuje się, że linie hodowlane oferowane pod takimi nazwami zdecydowanie nie są jednorodne.

Apistogramma borellii (Regan, 1906)

Ten gatunek był moim pierwszym karłowatym cichlidą, na którego odważyłem się jako uczeń. Musiałem położyć znaczną część swojego kieszonkowego na ladzie w sklepie zoologicznym. Fascynowało mnie życie rodzinne, które było dobrze obserwowalne w jego fazach. Kiedy samica prowadziła młode, potrafiłem nawet przyciągnąć moją matkę do akwarium.

Przez wiele dziesięcioleci obszar występowania tego gatunku był nieznany. Zmienność polityczna i rosnące wyprawy kolekcjonerskie akwarystów przyczyniły się do tego, że udane połowy Apistogramma borellii coraz bardziej rozszerzały się na całe dorzecze rzeki Paragwaj w Brazylii, Boliwii, Paragwaju i Argentynie.

Gatunek znaleziono zarówno w czystej wodzie o bardzo miękkim, kwaśnym charakterze, jak i w lekko zmineralizowanej białej wodzie o częściowo alkalicznych wartościach pH. Ta zdolność gatunku do przystosowania się do różnych warunków środowiskowych prawdopodobnie stanowiła podstawę dla sukcesu akwarystycznego. Naukowcy nazywają tę zdolność przystosowania plastycznością biologiczną. Pierwsze importy gatunku utrzymywały się przez wiele dziesięcioleci bez odnawiania krwi w hobby.

Tymczasem znaleziono formę Apistogramma borellii „Opal”, która z czerwoną maską na głowie zachwyciła wielu miłośników karłowatych cichlid.

Hodowla przebiega pomyślnie także w nieco twardszej wodzie, do 10 °dGH. Do hodowli i utrzymania używałem temperatury pokojowej w moim rybnym piwnicy około 22 °C. Inni autorzy zalecają 24 °C do 25 °C lub więcej.

Apistogramma cacatuoides (Hoedemann, 1951)

„Cacatuoides” jest jednym z najczęściej poszukiwanych karłowatych cichlidów. Okazał się bardzo odpowiedni do hodowli akwarystycznej, ponieważ jest bardzo przystosowawczy i nie jest zbyt agresywny. Na pewno przyczynia się do tego, że Apistogramma cacatuoides występuje także w alkalicznych biotopach (Linke & Staeck, 1984).

Dorosłe ryby mogą tworzyć stada z około 100 potomkami. Takie stado młodych ryb zawsze ma głód. Więc łatwo je przyzwyczaić do suchego pokarmu.

Dla hodowli obowiązują te same zalecenia dotyczące parametrów wody jak dla Apistogramma borellii.

Mało kolorów: szare myszy

Istnieje znaczna liczba gatunków Apistogramma, które wykazują mało kolorów. Często nazywane są szarymi myszami, co w końcu w jakiś sposób odpowiada prawdzie. Atrakcyjność dla akwarystów, aby wziąć je do swojego akwarium, polega na ich rzadkości i perspektywie na w dużej mierze nieznany przebieg hodowli.

Dlatego wzory kolorystyczne nie odgrywają żadnej roli. U tych gatunków zmienia się maksymalnie rysunek plamek, przy czym samice oczywiście zasługują na szczególną uwagę.

Ale ekscytujące jest obserwować, jak długo młode potrzebują, aby wylęgnąć się z jaj, czy są przesadzane do wgłębień stworzonych przez rodziców i kiedy zaczynają pływać swobodnie oraz na jakie sygnały podążają za matką. Te pytania mógłbym jeszcze bardziej rozwinąć, ale na pewno rozumiesz, co mam na myśli.

Są to interesujące ryby z wciąż otwartymi pytaniami. A ponieważ akwarysta je obserwował i opisał, nie oznacza to, że inne ryby tego samego gatunku nie mogą się hodować inaczej. Utrudniające jest to, że wiele z tych gatunków uważa się za trudne do hodowli z powodu ich wymagań dotyczących parametrów wody.

„Szare myszy” nie są dostępne w sklepie zoologicznym. W poszukiwaniach odwiedzenie giełdy ryb lub hodowcy jest bardziej obiecujące. Przykład:

Apistogramma inornata (Staeck, 2003)

Gatunek został opisany z tymczasowej wodnej kałuży w dorzeczu rzeki Maniapure w wenezuelskim stanie Bolívar. Ryby zamieszkują skupiska opadłych liści i roślinność brzegową w płytkich wodach o wolnym prądzie.

Podczas gdy w pierwszym opisie przedstawione były z niską agresywnością wewnątrzgatunkową, w moim akwarium okazały się być bardzo bojowe. Pozostało mi tylko przenieść relatywnie małe ryby do większego zbiornika, aby je uspokoić. Gatunek stawia wysokie wymagania co do wartości wody w hodowli.

Z oferty sklepu zoologicznego

Apistogramma baenschi (Römer et al., 2004)

Materiał typowy gatunku znaleziono w Peru w systemie rzeki Hualaga w małym strumieniu leśnym w dolnym biegu rzeki Shanushi. Jego występowanie wydaje się być ograniczone do tego systemu rzek.

Gatunek u mnie bez problemu w wodzie deszczowej w temperaturze około 22 °C. To w związku z występowaniem w zimniejszej wodzie lasu nie może być oczekiwane inaczej. W płytkich odcinkach wód znajdują wystarczające schronienia w opadłych liściach i między martwym drewnem.

Pary pozostawiam razem na dłużej, ponieważ między sobą są tylko mało agresywne. Zauważyłem jednak, że przed ponownym tarłem prowadzą rozległe walki. Wydaje się, że znalezienie partnera wiąże się z wzajemnym badaniem odpowiedniości.

Apistogramma bitaeniata (Pellegrin, 1936)

Ten gatunek jest szeroko rozpowszechniony w dorzeczu Amazonki. Występuje w czarnych wodach w Peru i również w sąsiadujących obszarach w Brazylii, takich jak Igarapé Preto i Lago Tefé. Ostatnie z nich ostatnio było w wiadomościach z powodu martwych delfinów słodkowodnych.

Istnieje kilka form kolorystycznych, które mogą być bez problemu hodowane w akwarium. Do hodowli potrzebna jest bardzo miękka woda i wyższe temperatury.

Apistogramma hongsloi (Kullander, 1979)

Gatunek występuje w dorzeczu rzek Vichada i Meta w Kolumbii oraz w środkowym biegu rzeki Orinoko między Puerto Ayacucho a dolnym biegiem rzeki Caura w Wenezueli.

Hodowla udała mi się w mojej wodzie wodociągowej w temperaturach około 22 °C bardzo łatwo. Zaleca się, aby w mniejszych akwariach samiec został usunięty po tarle.

Apistogramma macmasteri (Kullander, 1979)

Gatunek zgłoszono z Kolumbii z obszaru wokół Villavicencio. Zwierzęta zostały zmodyfikowane hodowlano. Tak więc w sklepach znajdują się tylko ryby z wyraźnymi czerwonymi odcieniami.

W hodowli odpowiada wymaganiom Apistogramma hongsloi.

Apistogramma nijsseni (Kullander, 1979)

Gatunek został po raz pierwszy złowiony w październiku 1977 roku w Peru (Loreto) w płytkim górskim pasie systemu R. Ucayali, 15 km od Jenaro Herrera P. de Rham. Porównał tamtejsze wody z mniej lub bardziej zabarwioną czarną wodą, jaką znalazł w czerwono-brązowej barwie w Ganauy.

Gatunek natychmiast wzbudził duże zainteresowanie akwarystów, ponieważ swoim kolorem z wyraźnym czerwonym paskiem na zewnętrznej krawędzi płetwy ogonowej i plamistym wzorem samicy całkowicie wyróżniał się z ramy znanych dotąd gatunków. Oczywiście wkrótce pojawiły się kolejne zbiory kilka lat później. Tymczasem gatunek stał się standardowym asortymentem sklepu zoologicznego.

Biotop tego gatunku sugeruje, że Apistogramma nijsseni bardzo dobrze nadaje się do hodowli akwarystycznej. Zwierzęta znaleziono w wodzie o niskim oświetleniu bez roślinności. Gatunek szukał ochrony w skupiskach liści, w gałęziach i pod korzeniami wystającymi z brzegu. Jedynym podłożem, na którym mogły przykleić własne jaja, był materiał roślinny. Składał się z korzeni lub martwego drewna.

Apistogramma panduro (Römer, 1997)

Ta species należy do stopniowo odkrywanych gatunków, które z charakterystycznym czerwonym paskiem na zewnętrznej krawędzi płetwy ogonowej zostały zaliczone do tzw. Apistogramma nijsseni-grupy. Od dość podobnego Apistogramma nijsseni ten gatunek łatwo odróżnia się rozszerzoną plamą u podstawy ogona, która u Apistogramma panduro zaczyna się daleko przed samą podstawą ogona i rozszerza się aż do płetwy ogonowej. Nawet te samice wykazują typowo odmienny szat hodowlany, który wydaje się być bardzo zmienny.

O miejscu występowania nie wiemy naprawdę nic dokładnego. Jeden z odkrywców jest cytowany z odniesieniem do małego leśnego strumienia po obu stronach drogi z Jenaro Herrera w kierunku wschodnim na kilometrze 27 i 28 w kierunku granicy z Brazylią. Ponieważ brak szczegółowych danych, nie jest pewne, czy warunki znalezione u Apistogramma nijsseni na kilometrze 15 mogą być tak bezproblemowo przeniesione. U mnie Apistogramma panduro w hodowli okazał się bardziej wymagający. Bez wody o przewodnictwie poniżej 100 µS/cm i temperaturach bliskich 25 °C żaden zbiornik się nie rozwija.

Apistogramma trifasciata (Eigenmann & Kennedy, 1903)

Gatunek jest szeroko rozpowszechniony i występuje w Argentynie, Boliwii, Paragwaju i Brazylii w dorzeczach rzeki Paragwaj i rzeki Guaporé.

Ryby dobrze trzymają się w wodzie o średniej twardości. W hodowli zwierzęta różnią się. Moje sukcesy w wodzie wodociągowej były tylko umiarkowane, więc teraz wracam tylko do wody deszczowej. Eksperymenty temperaturowe w niskim zakresie nie uważam za sensowne u ryb bez dokładnego miejsca występowania. Poza tym można oczekiwać sukcesów w reprodukcji tylko w wyższych zakresach. U mnie wystarczyło ogrzanie pomieszczenia. Stosunek płci był wyraźnie przesunięty w kierunku samic.

Apistogramma steindachneri (Regan, 1908)

była jednym z moich pierwszych gatunków, z którymi głębiej zanurzyłem się w Apistogramma scenę. Mój zainteresowanie rodem trwało jednak dłużej (Ott, 1966).

Gatunek pochodzi z obszarów odwadniających Essequibo, Demerara i Mahaica, a także z obszaru między Marowijne a Corantijn w Gujanie.

Podczas hodowli gatunek zaskoczył mnie różną agresywnością, bez możliwości znalezienia zewnętrznej przyczyny.

Wydaje mi się, że i u innych Apistogramma gatunków można znaleźć indywidualnie różnie agresywne ryby. Na taki przypadek zwracałem uwagę w mojej książce o Aphyosemion gatunkach na Diapteron fulgens. W każdym razie wydaje się rozsądne obserwować ryby po ich umieszczeniu. U mnie pływają Apistogramma steindachneri teraz jako para w 200 l wody. Samiec nieustannie atakuje samicę, jeśli nie jest wyraźnie dojrzała płciowo. Potem intensywnie stara się o zaloty. Miękka woda jest korzystna dla tego gatunku.

Ostatni odcinek zostanie opublikowany za tydzień. Nie przegapcie informacji o chorobach, sposobach rozmnażania, a przede wszystkim o tym, jaka dieta im służy.

Literatura:

Amlacher, E. (1958): Choroby ryb ozdobnych. 3. Kontynuacja. II. Część specjalna (poszczególne choroby ryb). – AT 5(10): październik: 292–296.
Bone, Q. & Marshall, N. B. (1985): Biologia ryb. Fischer, Stuttgart, Nowy Jork. 236 stron.
Bremer, H. (1993): Woda i pokarm. Dwa podstawowe filary opieki nad cichlidami. – Buntbarsch-Jahrbuch: 86–95.
Bremer, H. (1997): Zdrowe karmienie ryb akwariowych. – Verlag Eugen Ulmer GmbH & Co., Stuttgart. 191 stron.
Fiedler, K. (1991): Ryby. W: Starck, D. (red.): Podręcznik zoologii specjalnej. Tom II: Kręgowce. Część 2: Ryby. Gustav Fischer Verlag, Jena. 498 stron.
Hättich, F. & Römer, U. (2018): Apistogramma sp. „Rautenband” – Nowy akwarystyczny karłowaty cichlid z dorzecza Rio Vaupés. – DCG-Informacje 49 (2): 32–41.
Kullander, S. O. (1989): Biotoecus Eigenmann i Kennedy (Teleostei: Cichlidae): opis nowego gatunku z dorzecza Orinoko i zrewidowana diagnoza rodzaju. – Journal of Natural History, 23: 225–260 (nie było przeglądane).
Linke, H. & Staeck, W. (1984): Amerykańskie cichlidy I. Małe cichlidy. – Tetra Verlag, Melle. 194 stron.
Lüling, K. H. (1977): Ryby z kostnymi językami. – A. Ziemsen Verlag. 104 stron.
McMaster, M. (1977): O hobby gatunkach Apistogramma. – Buntbarsche Bulletin (60): 3–10.
Ott, D. (1966): Apistogramma taeniatum. – DATZ 19(2): 7–9.
Ott, D. (2023): Wokół tańczącego tzw. Żółtego karłowatego cichlida, Apistogramma borellii (Regan, 1906). – DCG-I 54(2): 30–35.
Römer, U. (1998): Atlas cichlid: Historia naturalna karłowatych cichlid Ameryki Południowej. Tom 1. – Mergus Verlag GmbH, Melle. 1311 stron.
Staeck, W. (2003): Południowoamerykańskie karłowate cichlidy. Cichlidowe leksykon, część 3. – Dähne Verlag GmbH, Ettlingen. 219 stron.
Ziemek, H.-P. (2011): Fauna i flora interstycjalna. Piasek i żwir… pyszne! – DATZ 64(8): 31–33.

Channa stewartie

Channa stewartie

Inne oferty sprzedawcy

To może Cię zainteresować