Japońskie medaki w czasopiśmie Amazonas

🌍 Temat numeru: Japońskie medaki (Oryzias)

Wiosenne wydanie czasopisma Amazonas dotyczy medaków, czyli japońskich ryb ozdobnych. Główne tematy zauważycie już na okładce, a wewnątrz czytelnika czeka około 25 stron imponujących fotografii i interesujących informacji.

W Japonii medaki są powszechną częścią kultury, dlatego dobrze, że Friedrich Bitter (1) wprowadza w swoim tekście przynajmniej krótko ich historię i podstawowe różnice. Medaka od dawna nie jest już tylko rybką do małych stawów czy pojemników, gdzie miała pomagać w likwidacji wylęgającego się owadów. Świat kolorowych form i hodowli rozwija się niesamowicie szybko, a to, co jest aktualnie na topie w Europie, często bywa w Japonii już dawno przestarzałym trendem.

Ekskluzywne kolorowe warianty medaków pojawiają się na aukcjach, gdzie osiągają niezwykle wysokie ceny. W Japonii istnieją więc wyspecjalizowane hodowle, farmy i sklepy skoncentrowane właśnie na medakach. Artykuł porusza również ich hodowlę. W odniesieniu do rozmnażania wskazuje, że uniwersalny przepis nie istnieje. Każdy hodowca musi znaleźć swoją własną sprawdzoną drogę.

Na obszerny tekst Friedricha Bittera na następnej stronie nawiązuje artykuł, który doświadczonych czytelników może nieco zaskoczyć, jednak warto zwrócić na niego uwagę. Hans-Georg Evers (2) przyczynia się swoim artykułem o gatunkach "ryb ozdobnych". Z tego jeden nosi jego imię (tzw. Epiteton honorificum) Oryzias eversi podczas gdy inny gatunek Oryzias celebensis nawiązuje do wyspy, z której pochodzi. Zauważalne jest, że w ciągu ostatnich czterech lat opisano aż pięć gatunków z rodzaju Oryzias. Jednym z nich jest endemit z centralnej części wyspy Sulawesi, Oryzias hadiatyae, nazwany na cześć już zmarłej uznawanej indonezyjskiej ichtiolog Renny Kurnii Hadiaty.

Za najbardziej niezwykły gatunek „ryb ozdobnych”, z którym Hans-Georg Evers się dotąd spotkał, autor uznaje Oryzias kalimpaaensis. Ta rybka żyje w małym jeziorze Kalimpaa na wysokości niesamowitych 1 600 m. Hans-Georg Evers opisuje również jej hodowlę w swoim rodzinnym hamburskim akwarium. Rybki według autora mają się dobrze, całkowicie straciły wstyd, przyjmują praktycznie jakiekolwiek pokarmy i jedzą bardzo chętnie. Jeden z większych samców dorósł do siedmiu centymetrów, co jest jak na przedstawiciela tak drobnego rodzaju dość dużo. Mimo że samce wyróżniają się pięknym ciemnym ubarwieniem, przy zbliżeniu aparatu natychmiast bledną. Artykuł szczegółowo zajmuje się również ich hodowlą.

Ostatnim gatunkiem z tej nowo odkrytej piątki jest Oryzias polylepis. Jak sugeruje sama nazwa, jest to gatunek „wieloskórny”, który jednocześnie dość wyraźnie różni się od Oryzias kalimpaaensis. Występuje w małym jeziorze w pobliżu lokalizacji, gdzie znaleziono właśnie Oryzias kalimpaaensis, i stanowi kolejnego mikroendemitę. Został opisany zresztą dopiero niedawno, w roku 2025.

🌱 Rośliny: Tiger Lotus jako filtr (3)

Do wiosny nieodłącznie należą nie tylko nowe ryby, ale także rośliny wodne. Rudolf Sutter w swoim artykule koncentruje się na pochodzeniu i systematyce gatunku Nymphaea lotus. Ponieważ autor sam odwiedził Afrykę, przynosi również interesujący widok na warunki naturalne, w których występują dwie naturalne formy tej rośliny - czerwoną i zieloną. Opisuje także inne rośliny, które w obecności tiger lotusa znaleziono w biotopach Kamerunu.

Sutter jest wyraźnie zafascynowany tym, jak ważną rolę może Nymphaea lotus odgrywać w akwarium, i określa ją praktycznie jako biologiczny filtr. Swoje twierdzenia popiera szczegółowym wyjaśnieniem odpowiednich procesów.

Interesująca jest również wzmianka o tym, że lotosy mogą tworzyć trzy różne typy kłączy: poziomo rosnące, ewentualnie płożące; pionowo rosnące, u których długie ogonki liści i kwiatowe łodygi zmierzają ku powierzchni; podłużne bulwiaste części na dnie są zresztą wykorzystywane także w egzotycznej kuchni. Cały artykuł stanowi więc przyjemne i przejrzyste podsumowanie dla wszystkich zainteresowanych tą piękną i użyteczną rośliną.

Inne artykuły, które warto zauważyć:

Roland Schreiber: Batrochoglanis raninus, „Sumiec Fettwella”
Ralf Britz: Sinobdella, niezwykły rodzaj ryb sumowatych
Jan Fioole: Parachromis managuensis, imponujący i zazwyczaj pokojowy olbrzym

Skupienie na sumcach

Redaktor naczelny czasopisma Daniel Konn-Vetterlein w swoim wstępie przyznaje, że główny temat numeru 3/2026 czasopisma Aquaristik jest mu bardzo bliski__. Główny temat numeru, całe 16 stron, poświęcone jest sumcom. Markus Kaluza artykuły dodatkowo ilustruje pięknymi szczegółowymi fotografiami.

**Fascynacja Pseudacanthicus & Leporacanthicus: „Kaktusy” i „Wampiry” w akwarium**

Ten artykuł szczegółowo przedstawia dwie z najbardziej charyzmatycznych grup ryb sumowatych (Loricariidae) – rodzaje Pseudacanthicus (tzw. sumce kaktusowe) i Leporacanthicus (wampir-pleco). Autor Markus Kaluza prowadzi nas przez świat tych „power-fishes” z Amazonii, Orinoko i innych południowoamerykańskich rzek, kładąc nacisk na ich specyficzne wymagania biologiczne i społeczne zachowania.

Kluczowe punkty artykułu:

Taksonomia i morfologia: Analiza charakterystycznych cech, takich jak silne odontody (biologiczny termin oznaczający małą, twardą strukturę przypominającą ząb) u rodzaju Pseudacanthicus i unikalne uzębienie przystosowane do polowania na bezkręgowce u rodzaju Leporacanthicus.
Hodowla w akwarium: Dla udanej hodowli niezbędna jest odpowiednia długość zbiornika (min. 150 cm), silny przepływ wody, wysoka zawartość tlenu i temperatura między 26 a 30 °C. Artykuł zwraca uwagę na terytorialność dorosłych osobników i konieczność zróżnicowanego wnętrza z kryjówkami.
Wymagania pokarmowe: W przeciwieństwie do powszechnych „ryb roślinożernych” są to gatunki mięsożerne lub wszystkożerne z silną preferencją dla białka zwierzęcego (mięczaki, larwy owadów, krewetki).
Rozmnażanie i reprodukcja: Szczegółowy przegląd stymulacji tarła (zmiany pH, spadek ciśnienia) oraz wymagającej opieki nad narybkiem. Autor dzieli się doświadczeniami z agresywnością młodych ryb i krytyczną fazą rozwoju larw po wchłonięciu jajowego woreczka.
Przegląd gatunków: Przedstawienie popularnych form L, takich jak L 24, L 25, L 114 (Pseudacanthicus) lub L 29, L 91 i L 264 (Leporacanthicus).

Artykuł oferuje kompleksowy przegląd dla zaawansowanych akwarystów, którzy chcą zrozumieć dynamikę tych majestatycznych ryb i przyczynić się do ich zrównoważonej hodowli w hobby.

🌱 Zdrowie i żywienie: "Wakuowe liofilizowanie" (GVG) (9)

Autor Dieter Untergasser na swoich wykładach często mówi o diecie i jej znaczeniu dla wodnych organizmów. Nie inaczej jest także w artykule w marcowym numerze.

Odpowiednie żywienie nie jest w akwarystyce tylko kwestią nasycenia, ale podstawowym filarem zapobiegania chorobom i długowieczności ryb. Artykuł koncentruje się na krytycznych różnicach między różnymi formami pokarmów i ostrzega przed konsekwencjami niewłaściwej diety. Główne punkty artykułu:

1. Prawny i etyczny wymiar: Ustawa o ochronie zwierząt odnosi się również do „niższych” stworzeń, takich jak koralowce, ukwiały, owady, skorupiaki i ryby. Hodowca ma ustawowy obowiązek zapewnić zwierzętom odpowiednie żywienie i unikać zadawania bólu czy uszkodzenia zdrowia w wyniku złego karmienia.
2. Ryzyka ukrytych węglowodanów: W wielu powszechnych suchych pokarmach zawartość węglowodanów jest zbyt wysoka (często powyżej 40 %). Prowadzi to do stłuszczenia wątroby i jam ciała. Dla większości ryb akwariowych zawartość węglowodanów powinna być poniżej 25 %, przy czym ważne jest uzupełnianie diety o substancje balastowe dla prawidłowego trawienia.
3. Porównanie form pokarmów: żywe vs. mrożone vs. GVG (Gefrier-Vakuum-Getrocknet)

Pokarm żywy pozostaje najcenniejszym źródłem dzięki zawartości treści jelitowej skorupiaków i aktywnym enzymom trawiennym.
Pokarm mrożony: Proces mrożenia tworzy kryształki lodu, które uszkadzają struktury komórkowe. Podczas rozmrażania dochodzi do utraty witamin i ważnych składników odżywczych do wody.
GVG (Wakuowe liofilizowanie): Ta metoda (liofilizacja) stanowi szczytową alternatywę. Dzięki sublimacji lodu w niskich temperaturach komórki pozostają nienaruszone. Pokarm zachowuje aż 95 % wartości odżywczej żywego organizmu, jest sterylny i bezpieczny pod względem patogenów.

4. Zapobieganie jako cel: Niedobór witamin (np. witaminy C) i minerałów prowadzi do deformacji szkieletu i osłabienia układu odpornościowego. Autor zaleca łączenie wysokiej jakości suchego pokarmu z codzienną dawką pokarmów bogatych w substancje balastowe (Artemia, Daphnia) i liofilizowanych (GVG) składników.

Różnorodna dieta, która respektuje biologiczne potrzeby konkretnego gatunku, jest najskuteczniejszym lekarstwem. Inwestycja w wysokiej jakości pokarm z delikatnym procesem przetwarzania (GVG) zwróci się hodowcom w postaci zdrowych, witalnych i kolorowych ryb bez konieczności częstego leczenia medykamentami.

🐟 Sekcja Koi: Staw nie jest niewolnikiem (10)

Hodowla karpi koi często postrzegana jest jako czasochłonne i technicznie skomplikowane hobby. Martin Kammerer (Konishi Europe GmbH) w rozmowie wyjaśnia, że kluczem do sukcesu nie jest „niewolenie” stawu, ale zrozumienie stawu jako zamkniętego systemu biologicznego, który wymaga odpowiednich impulsów technologicznych i metodycznych.

1. Technika
Częstym błędem początkujących jest niedostateczna filtracja, co prowadzi do niekończącego się kręgu czyszczenia i pielęgnacji.

Nowoczesna filtracja: Automatyczne systemy (filtry bębnowe lub papierowe) usuwają zanieczyszczenia z wody wcześniej, zanim zaczną się rozkładać. Dzięki temu wymagania dotyczące pielęgnacji spadają do zera.
Przepływ i UV: Ukierunkowany przepływ kieruje zanieczyszczenia do filtrów, a wydajne lampy UV zapewniają przejrzystą wodę bez glonów.

W rozmowie Martin Kramer zwraca uwagę, że jeśli właściciel staje się „niewolnikiem” swojego stawu, przyczyną jest zawsze błąd w pierwotnym planie lub niedocenienie technologii.

2. Karmienie
Pokarm nie jest tylko żywieniem, ale najważniejszym czynnikiem wpływającym na jakość wody.

Biologiczny rytm: Koi nie mają żołądka, pokarm przechodzi więc bezpośrednio do jelit. Z tego powodu konieczne jest karmienie kilka razy dziennie w małych dawkach.
Wpływ temperatury: Przy temperaturach powyżej 20 °C ryby wymagają więcej energii (4–5 karmień dziennie). Powyżej 27 °C konieczne jest jednak zmniejszenie dawek z powodu malejącej dostępności tlenu w wodzie.

Tani pokarm zwiększa obciążenie filtrów i pogarsza witalność ryb. Wysokiej jakości pokarm to inwestycja w stabilność całego systemu.

3. Zapobieganie stresowi i mikrobiom
Najtrudniej jest rozpoznać, czy koi są zadowolone w warunkach. Mają zdolność maskowania stresu. Ryba wygląda spokojnie i je, nawet gdy wewnętrznie cierpi na wysokie wartości substancji azotowych.

Wymiana wody: Zamknięty system stawu naturalnie gromadzi odpady. Regularna wymiana wody (latem 20-25 % tygodniowo) jest najskuteczniejszym sposobem na zredukowanie niewidocznego ciśnienia na organizm ryb.
Zdrowy mikrobiom: Walka z wszystkimi bakteriami jest błędna. Celem jest budowanie różnorodnego, stabilnego mikrobiomu, który wzmacnia układ odpornościowy ryb. Kontakt z „przyjaznymi” bakteriami utrzymuje ryby witalne.

4. Genetyka i ewolucja hodowli
W ciągu ostatnich 20 lat hodowla w Japonii przeszła ogromny skok. Dzisiejsze koi mają stabilniejsze kolory, lepszą budowę ciała i wyraźniejszą pigmentację. Wysokiej jakości genetyka wymaga jednak odpowiednich warunków; bez szczytowej opieki potencjał szczytowej linii zanika.

Udane staw dla koi nie polega na efektach wizualnych, ale na przewidywalności. Kto regularnie mierzy parametry wody, kontroluje przepływ i dba o mikrobiom, unika nagłych niestabilności i chorób. Sztuka nie polega na leczeniu, gdy choroba lub cierpienie są widoczne, ale na zapobieganiu temu wcześniej, zanim się pojawi.

Droga do nowych tęczanek Papui-Nowej Gwinei w Aquaristik 1/2026

Artykuł Hanse-Georga Eversa wprowadza nas w odległe obszary Zachodniej Papui (okolice rzeki Taritatu i jeziora Bira), gdzie autor wraz z zespołem poszukiwał nowych i rzadkich form tęczanek (Melanotaeniidae).

Chilatherina sp. „Taritatu” prawdopodobnie jest nowym gatunkiem odkrytym w górnym biegu rzeki Taritatu (tzw. Kali Biru – „Niebieska rzeka”). Ryba charakteryzuje się fascynującym ubarwieniem - przednie dwie trzecie ciała są jasnoniebieskie aż do białego, podczas gdy tylna jedna trzecia jest intensywnie czerwona, zwłaszcza u dominujących samców w okresie godowym.

Chilatherina bleheri: Artykuł opisuje wizytę w jeziorze Bira (znanym także jako Lake Holmes), które jest domem dla tego ikonicznego gatunku. Hanse-Georg Evers opisuje zmianę wyglądu ryb w zależności od wieku – starsze samce zyskują wysoki grzbiet i specyficzny wzór.

Melanotaenia goldiei: Obserwowana w czystych, płynących wodach w pobliżu miasta Timika w południowej części Zachodniej Papui.

Jeśli myślicie o ich hodowli i rozmnażaniu

Jeśli planujecie hodować tęczanki, musicie zdawać sobie sprawę, że tęczanki wymagają czystej, natlenionej wody z umiarkowanym przepływem. Idealna jest regularna wymiana wody (około 30 % tygodniowo), która stymuluje ryby do aktywności i tarła. Większość gatunków prosperuje w wodzie średnio twardej o neutralnym lub lekko alkalicznym pH. Co do pokarmu, autor podkreśla różnorodność. Choć wysokiej jakości granulki wystarczą, pokarm żywy i mrożony (wodzienki, larwy komarów) są kluczowe dla intensywnych kolorów. Ostrzega przed nitkami i krewetkami z niskiej jakości źródeł, które mogą powodować problemy jelitowe.

Ryby składają ikry w drobno liściastych roślinach lub sztucznych mopach do tarła. Kluczowym problemem nie jest sam tarł, ale karmienie mikroskopijnego narybku w pierwszych dniach (odpowiednie są rotatory lub wioślarki, później nauplie artemii). Narybek po wylęgnięciu nie ma woreczka żółtkowego i musi być natychmiast karmiony. Jeśli nie ma dostępnego żywego planktonu (wioślarki, rotatory), zaleca się jako awaryjne rozwiązanie ugotowany na twardo żółtko jaja przetarte przez drobne sitko (uwaga na szybkie zanieczyszczenie wody).

Artykuł potwierdza, że tęczanki można skutecznie hodować z innymi łagodnymi gatunkami, na przykład z "Niebieskim okiem" Pseudomugil ivantsoffi. Hanse-Georg Evers zwraca uwagę na znaczenie utrzymania czystych linii w akwariach, aby nie dochodziło do krzyżowania różnych gatunków i form. Nawet po 30 latach od pierwszych importów Papua-Nowa Gwinea pozostaje niewyczerpaną skarbnicą akwarystyki, co potwierdza również aktualne odkrycie formy „Taritatu”, której DNA jest obecnie badane przez naukowców w Australii.

Aktualności z nauki i taksonomii (Aquaristik 1/2026)

**Rewizja rodzaju Devario na Sri Lance**

Nowe badania (Sudasinghe et al., 2025) przyniosły zasadnicze wyjaśnienie dotyczące rozmieszczenia i pokrewieństwa rodzaju Devario na tej wyspie. Oryginalne siedem wymienianych form zostało zredukowane do pięciu ważnych gatunków. Dwa wcześniej opisane gatunki zostały uznane za synonimy.

Nowy gatunek Devario altus: Naukowcy opisali piąty gatunek, który jest silnie wyspecjalizowany i występuje tylko w jednym miejscu na wysokości 1580 m n.p.m.

Badania na 136 próbkach ujawniły, że w naturze dochodzi do częstej hybrydyzacji między gatunkami (Devario malabaricus x Devario pathirana i Devario malabaricus x Devario micronema). Gatunek ogólny Devario malabaricus dzięki swojej adaptacyjności wchodzi w kontakt ze wszystkimi innymi specjalistycznymi gatunkami.

Nowa „Królowa tetra” Inpaichthys luizae

Dawniej znana pod nazwą handlową „Czarna Strzała”, ta tetra z centralnej Brazylii (z dorzecza Rio Tapajós) została oficjalnie naukowo opisana. Typową cechą jest szeroki czarny podłużny pas ciągnący się od płetw piersiowych aż do środka płetwy ogonowej. Gatunek wykazuje szczególność w obecności płetwy tłuszczowej. Niektórzy osobnicy ją mają, innym brakuje, co jest niezwykłe dla jednego gatunku.

Mimo że została naukowo opisana dopiero teraz, dzięki szybkiemu komercyjnemu hodowli jest już powszechnie dostępna na rynku akwarystycznym, co zmniejsza presję na dzikie populacje.

Informacje DCG

Styczeń 2026 (57. rocznik)

Nie możemy nie wspomnieć o artykule o sympozjum DCG w Münsterze, którego autorką jest Linda Vlachová z ForAquarist. Było to bardzo udane wydarzenie zorganizowane w lokalnym zoo, gdzie uczestnicy mogli wysłuchać interesujących wykładów Dietera Untergassera, Dr. Stefana Pierdziga, Dr. Stanislawa Kislyuka czy Dr. Andrase Spreinata. Więcej o tej podróży i samym sympozjum przynosi relacja Sympozjum DCG: 800 km za inspiracją - z Kutnej Hory na kongres DCG w Münster Zoo

🐠 Cichlidy: Zaskakujące hodowle i taksonomia

Kolejnym tekstem, który warto zauważyć, jest artykuł od Uwe Wernera poświęcony gatunkowi Bentochromis nigrodorsalis.(4)

Benitochromis nigrodorsalis należy do najciekawszych, a jednocześnie wciąż niedocenianych zachodnioafrykańskich cichlid. Ta zachodnioafrykańska cichlida z drobnych strumieni pod Mount Cameroon należy do niezwykle interesujących gatunków. Zwraca uwagę nie tylko rysunkiem i wyraźnym dymorfizmem płciowym, ale także niezwykłym sposobem rozmnażania. U Benitochromis nigrodorsalis inicjatywę przy zalotach przejmuje samica. To ona w pełnym ubarwieniu aktywnie przyciąga partnera, podczas gdy samiec reaguje dopiero na jej bodźce, co jest wśród cichlid niezwykłe i czyni ten niepozorny gatunek z kameruńskich strumieni niezwykle atrakcyjnym, zwłaszcza do obserwacji.

Luty 2026 (57. rocznik)

Bardzo interesujący jest z lutowego numeru artykuł Inga Schindlera o nowinkach w taksonomii rodzaju Mesonauta. Dla akwarystów jest to temat atrakcyjny już dlatego, że właśnie te cichlidy należą do znanych i lubianych ryb południowoamerykańskich, u których systematyka wciąż jest niedokończona.

Główna uwaga poświęcona jest nowo opisanemu gatunkowi Mesonauta karipuna z brazylijskiego stanu Amapá. Autor przystępnie pokazuje, według jakich cech można ten gatunek odróżnić od pokrewnych form, zwłaszcza według rysunku ciemnych pasów na ciele. Właśnie kombinacja rysunku, cech morfologicznych i nowych danych molekularnych nadaje artykułowi dużą wartość także dla bardziej doświadczonych czytelników.

Tekst jednocześnie dobrze przypomina, że taksonomia nie jest martwą dyscypliną, ale żywym procesem. To, co w akwariach długo uważano za ustalone, może być po nowych rewizjach rozumiane inaczej. Dla zainteresowanych południowoamerykańskimi cichlidami jest to więc jeden z tych artykułów, które warto przeczytać. (5)

Wolfgang Staeck w swoim artykule o dyskowcach z okolic Iquitos pokazuje Symphysodon nie tylko jako ikoniczne ryby akwarystyczne, ale także jako gatunki ściśle związane z rytmem amazońskich powodzi, lokalnym występowaniem i rzeczywistością połowu na eksport. Tekst łączy biologię, geografię i praktykę akwarystyczną i właśnie tym czyni go dość interesującym. (6)

Marzec 2026 (57. rocznik)

W marcowym numerze bardzo interesująco prezentuje się tekst poświęcony tanganickim ślepowronom Neolamprologus brevis i Neolamprologus calliurus. Na pierwszy rzut oka są to blisko spokrewnione i łatwe do pomylenia ryby, artykuł jednak pokazuje, że różnice między nimi nie są tylko kwestią nazwy, ale także rzeczywistego sposobu życia. Oprócz powiązań taksonomicznych autor omawia również zasadniczo różne strategie parzenia: podczas gdy Neolamprologus brevis tworzy stabilną parę, u Neolamprologus calliurus obserwuje się model poligamiczny. To właśnie połączenie systematyki, obserwacji terenowych i biologii reprodukcyjnej czyni artykuł niezwykle inspirującym czytaniem dla każdego, kto interesuje się cichlidami z jeziora Tanganika.

📚 Lista wykorzystanej literatury (Q1/2026)

Magazyn Amazonas (Marzec/Kwiecień 2026)

(1) BITTER, Friedrich. Rozwój japońskiej ryby ryżowej. Amazonas. 2026, r. 22, nr 2 (marzec/kwiecień), s. 10–17.
(1) BITTER, Friedrich. Formy hodowlane medaki. Amazonas. 2026, r. 22, nr 2 (marzec/kwiecień), s. 18–27.
(2) EVERS, Hans-Georg. O dwóch nowych rybach ryżowych z Sulawesi. Amazonas. 2026, r. 22, nr 2 (marzec/kwiecień), s. 28–35.
(3) SUTTER, Rudolf. Piękny i użyteczny: tiger lotus. Amazonas. 2026, r. 22, nr 2 (marzec/kwiecień).

Magazyn Aquaristik (3/2026)

(8) KALUZA, Markus. Faszynacja Pseudacanthicus & Leporacanthicus: Wampiry w akwarium. Aquaristik. 2026, nr 3, s. 16–27.
(8) KALUZA, Markus. Faszynacja Pseudacanthicus & Leporacanthicus: Giganci wśród sumowatych. Aquaristik. 2026, nr 3, s. 28–31.
(9) UNTERGASSER, Dieter. Pokarm czyni różnicę: skutki niewłaściwego żywienia ryb. Aquaristik. 2026, nr 3, s. 18–22.
(10) KAMMERER, Martin. Staw koi z koncepcją: Dzięki dobrej planowaniu i przewidywaniu do sukcesu. Aquaristik. 2026, nr 3, s. 40–45.

Magazyn Aquaristik (1/2026)

(11) EVERS, Hans-Georg. Nowa tęcza na niebie: Chilatherina sp. „Taritatu”. aquaristik. 2026, 34(1), 24–32. ISSN 1431-5564.
(12) SUDASINGHE, H., et al. Z 7 do 5: Devario-Bärblinge. aquaristik. 2026, 34(1), 10. ISSN 1431-5564.
(13) DAGOSTA, F. C. P. Ode do piękna: odkrycie jednego z najbardziej spektakularnych tetra (Characiformes: Acestrorhaphidae) – nowy gatunek Inpaichthys z rzeki Juruena, Brazylia. Neotropical Ichthyology [online]. 2025, 23(3) [cyt. 2026-04-01]. Dostępne z: https://doi.org/10.1590/1982-0224-2025-0052. (Referowane w aquaristik 1/2026, s. 11).

Magazyn DCG-Informacje (Styczeń–Marzec 2026)

VLACHOVÁ, Linda. Sympozjum DCG: 800 km za inspiracją – z Kutnej Hory na kongres DCG w Münster Zoo. DCG-Informacje. 2026, r. 57, nr 1 (styczeń).
(4) WERNER, Uwe. W Kamerunie: Benitochromis nigrodorsalis (Lamboj, 2001). DCG-Informacje. 2026, r. 57, nr 1 (styczeń).
(5) SCHINDLER, Ingo. Nowości w taksonomii ryb flagowych (Mesonauta). DCG-Informacje. 2026, r. 57, nr 2 (luty).
(6) STAECK, Wolfgang. Dyskowce z okolic Iquitos. DCG-Informacje. 2026, r. 57, nr 2 (luty).
(7) BÜSCHER, Heinz H. Porównanie strategii rozmnażania: Neolamprologus brevis i Neolamprologus calliurus. DCG-Informacje. 2026, r. 57, nr 3 (marzec).

Czarny molibden

Czarny molibden

Inne oferty sprzedawcy

To może Cię zainteresować